Een week voor de release van album P2 brengt Pitou nog een laatste single uit, Fish. In het refrein van Pitou's Fish gaan absurditeit en treurnis hand in hand samen op, een beetje zoals in een Yorgos Lanthimos film. Pitou zingt Fish vanuit het oogpunt van de ultieme procrastinator, iemand die bang is om 'all in' te gaan, daarbij voor lief nemend dat hetgene wat hen toekomt dus minder is dan eigenlijk zou kunnen.
Fish begint met een stuwende, machine-achtige baslijn, waarop Pitou's heldere stem de premise van het verhaal uiteenzet. Als het lied zich verder ontvouwd dringt er steeds meer onrust en nervositeit het arrangement binnen, in de vorm van rusteloze saxofoonlijnen, en halverwege een interlude die misschien wel de eerste vocale 'twijfel-solo' ooit is. Het lied eindigt in een grote golf die alle onrust overspoelt, alsof het water genoeg heeft van de verteller met al haar twijfels.
'Ik heb veel versies van deze song in mijn archief zitten, maar het voelde alsof ze op deze plaat thuishoorde. Op P2 passen de onrust en de absurde teksten het meest. Samen met mijn band heb ik de basis van de track opgenomen, daarna heb ik met Youniss (Ahamad) gewerkt aan de productie, de mompel-solo opgenomen en veel verschillende monstervis-achtige geluiden en texturen toegevoegd.'
Fish werd gemixt door Matthijs Kievit en gemasterd door Alex Geurink.
De artworkfoto werd genomen door Norbert Storm en bewerkt door Pitou.
Over P2
Pitou’s tweede plaat heet P2. Te lezen als Pitou, of Part Two.
“Ik heb een heel nieuwe kant ontdekt van mijn songwriting. Mijn vorige plaat, Big Tear, was een soort kathedraal die ik bouwde, waarbinnen ik op zoek kon gaan naar antwoorden, en en een plek kon geven aan mijn verdriet. Maar ik zie muziek als een belangrijk personage binnen mijn leven, an het voelde niet meer eerlijk om enkel bij haar aan te kloppen met vragen of melancholie. Het werd tijd om haar rol in mijn leven volledig te maken, en ook alle andere aspecten van het leven - andere emoties, andere geluiden - met haar te delen. Daarom ben ik deze plaat Pitou Part Two gaan noemen. Of simpelweg: P2.”
Het materiaal op P2 put uit een veelbewogen periode, vlak na de release van Big Tear. “Ik bevond me in een positie van constante discomfort, waarbij ik het gevoel had dat alle paden ineens weer open lagen, en ik bevroren op het kruispunt stond. Ik kon daar blijven staan, en me blijven verzetten tegen die openheid, of me er aan over geven.”
Pitou besloot zich vol op dit kruispunt te storten, puttend uit zowel de chaos als de mogelijkheden. Het jaar 2024 werd zodoende haar ‘Jaar van Experiment en Samenwerking’, waarin ze wilde samenwerken, dingen wilde uitproberen die ze anders misschien niet had gedaan. Het jaar leidde o.a. tot de hoofdrol en het maken van de soundtrack voor Malu Janssens prijswinnende kortfilm Barlebas en muzikale samenwerkingen. “Ik gaf mezelf daardoor vrij spel, en permissie om te falen. Wat ik vroeger misschien als een mislukking had beschouwd, werd ineens een valide uitkomst van een experiment. Hierdoor ging ik me niet meer focussen op het eindresultaat, maar op het proces dat ik wilde hebben, de ervaringen die ik wilde meemaken. Alles wat er als resultaat uitkwam was bijvangst.”
LIVE
29/4, Botanique, Brussels