De geschiedenis van het Nandrin festival startte anno 1994, een tijdperk waar je de festivals in Wallonië op één hand kon tellen. Het festival bereikte ooit hoogtepunten met een publiek van 50 000 toeschouwers en met zowel nationale als internationale artiesten. (Simple Minds, Iggy Pop, Massive Attack, Hooverphonic, Deus,….)

De vlam van de festivaltoorts bleef altijd branden rondom de kerktoren van dit charmante dorp, al is het nu in een mini-uitvoering, maar met een Frans Belgische pop-rock scene waar je zomaar niet omheen kan. Het festival viert immers zijn 25e verjaardag anno 2019. Eén uur voor aanvang van het eerste concert, stonden de festivalpoorten nog wagenwijd open en moest het publiek nog ontwaken uit de omliggende heuvelachtige weidelandschappen. Aan de relaxe houding van de talrijke medewerkers zag je dat alles gesmeerd liep. De podia main & church scene zijn nog stillevens, maar zouden die namiddag heel wat muzikale hoogstandjes prijsgeven.

Nadat de klokken van de kerktoren 14 uur luidden, verwende het sympathieke Frans-Belgische duo Arden de early birds met originele electropop beats, met naast de Apple pc en de synths ook de akoestische gitaar en ukelele. Arden heeft een groot potentiëel om verder te groeien, nu al een immens succes op Youtube. Met het laatste nummer op de setlist ‘Voy Barcelona’ is iedereen mee, dansend en meezingend. De lichte regenvlaag was nauwelijks voelbaar, met nummers als ‘’Mango Beach’ (huidige single) en ‘Blue Lagoon’, die je zonnestralen deden dromen.

Chicos y Mendez bracht ook al die zon mee met in een latin-alternatieve stijl. Hun album “Esencias” is een polyfonie van identiteiten, een muzikale kruising met geluiden zonder grenzen die plaats geven aan de uitdrukking van het diep meervoudig karakter van het bestaan. We onthielden van deze set, een warm aanstekelijk opzwepend ritme met kernwoorden die wijzen op protestsongs….antifascista, feminista, macho.

De groep Boy With A Beard is het alterego van het kind, vermomd als de man van Sherban Vidick (vocals en gitaar). Hij distilleerde zijn zwarte pop in soundscapes, op zoek naar een bres waaruit het licht stroomt. Een reis in reliëf, tussen zoetheid en storm, tussen kalmte en spanningen. En de setlist weerspiegelde dit geheel, soms de indruk gevend dat alles stil dreigde te vallen, om dan weer scherp en snedig uit de hoek te komen.

Nadat de Nandrin mascotte, een zwartwit gevlekte koe, doorheen de wei wriemelde met snoepjes voor de allerjongsten, konden we de verrijzenis van Dead Man Ray aanshouwen, 21 jaar later zijn ze terug op het Nandrin festival. Waauw! De meesterlijke alliantie van Daan Stuyven en Rudy Trouvé hield een stilte van 16 jaar, maar het bleek een kweekvijver te zijn van geniale originaliteit, pure klassebakken. Daan amuseerde het publiek met mini-verhaaltjes en uitspraken, gedeeltelijk Vlaams, gedeeltelijk Frans. De setlist is indrukwekkend, maar volgende pareltjes toch even vermelden: The Flock & The Waving Song, tijdens dewelke gitarist Rudi Trouvé (ex-Deus) al wuivend een volledige sigaret oprookt.

Reggae is niet passé, maar aan z’n volgende generatie toe met Atomic Spliff. Hippe verzinsels en goede vibes, inclusief een aandachttrekkende dreadlock van bijna 2 meter van zanger Stoneman die over het podium zwiept. De Ykons trokken het publiek letterlijk dichter richting podium, een energiebom om te ontdekken of opnieuw terug te zien, ze zijn immers de stamgasten van het festival. Rockende discotheekvibes tussen oplichtende neon-kubussen. Afronden met een publiek-selfie en een signeersessie in de merchandising, blijft altijd commerciëel sympathiek.

Sttella was niet te classificeren, niet te beoordelen, maar toch ongelofelijk, want hoe krijg je de hele weide mee, met een bompa aan de synths in pyjama……. Met af te lezen teksten zoals ‘Oeh ah ah Oeh ah ah Grosse panik!’ Topwaardering voor sfeer dan maar. Bompa kondigt het laatste nummer aan want “on est fatiqué” na al dat rocken & rappen.

De roemrijke Franse rockband Eiffel was hoofdact waardig met bom van energetische songs. Als afsluiter deed Manu Lanvin ons afkicken en genieten van zijn bluesrepertoire. De kerktoren van Nandrin kreeg zijn rust terug in vrede.

Nandrin mocht voor even de lichten doven, en was klaar voor weer een grote affiche op dag 3. (The Sore Losers, Such a Noise XXL, Triggerfinger)

En de koeien hebben indertussen de weiden terug ingenomen van het grote Nandrin festival van weleer….

Krijg het laatste FrontView Magazine nieuws in je Facebook nieuwsoverzicht:

Praktische informatie

Locatie: 
Nandrin
Meer over