Een Belgisch concert van Marilyn ‘Antichrist’ Manson in zaal, we keken er reikhalzend naar uit. Als vlak voor het optreden The End van The Doors gedraaid werd hadden we niet durven denken dat we effectief al snel naar het einde zouden verlangen. De show trapte af met de in rook verscholen muzikanten op het podium. Als de rook doorheen Revelation wegtrok bleek Manson in een soort elektrische stoel vast te zitten en vandaar het publiek toe te brullen. Het vehikel bleek ook rond te draaien op ’s mans handbediening, maar wat werkelijk de bedoeling was, we hebben er het raden naar.

Na This Is The New Shit keilde Manson zijn microfoon keihard tegen het podium, zoals wel vaker zou gebeuren tijdens het optreden. Ondertussen werd hij door zogeheten “doctors” bevrijd uit zijn stoel en mocht hij 'onder hun toezicht' vrij op het podium staan en werd af en toe door hen 'verzorgd'. Tot daar het showelement van deze avond, niet bijzonder boeiend of spitsvondig. Silver Revolution en zelfs Mobscene konden niet echt overtuigen. De gitaren en drum stonden keihard afgemixt, van enige subtiliteit was er hoegenaamd geen sprake. Manson schreeuwde zijn teksten in plaats van ze te zingen en de distortion van de 2 gitaristen deed dit gebrul dan vervolgens verdwijnen naar de achtergrond. Het publiek bleek daarenboven bijzonder lauw te zijn en reageerde nauwelijks op Mansons vraag om mee te klappen.

Bij Kill 4 Me kwam er even een “Yeah!” uit de zaal als Manson opriep “Would you kill for me?!”. Verder bleef Manson, centraal op het podium, als vastgelijmd aan zijn microfoonstatief kleven. Verklaring moet gezocht worden bij het feit dat de man met bouten in zijn been rondloopt sinds hij begin oktober een zware val maakte tijdens een concert. Het zorgde vanavond alleszins niet voor een entertainend concert. Herinneren wij ons nog het stomende optreden op Rock Werchter 2007 waar Manson de show stal, het hele podium wel 100 keer over en weer rende en dat bovendien muzikaal erg boeiend was. Onze verwachtingen waren toch net iets hoger dan deze voorgeschotelde non-show. Als de zanger effectief met onbehagen en pijn op het podium staat zou het misschien verstandiger geweest zijn om de concerten uit te stellen tot hij weer volledig fit én springlevend is.

Vandaag bleken de benodigde ingrediënten voor een goede show te ontbreken en hadden zelfs de fans hun handen en tong thuis vergeten. Toen ook de micro’s nog eens begonnen te fluiten was het duidelijk dat dit op geen enkel vlak een memorabele avond zou worden. De gitaristen probeerden toch nog enigszins de show te maken door wat dolle fratsen met hun instrumenten uit te halen en door af en toe een plectrum het publiek in te gooien. De lange stille en donkere momenten tijdens de nummers door zorgden ook al niet bepaald voor veel goede sfeer.
Ondertussen was Mansons foto op een 10 meter hoog spandoek verschenen achteraan het podium. Samen met de 2 centrale grote revolvers was ook dit niet echt een overtuigende aankleding voor een show van de veelbesproken en ophefmakende Manson. Als de zanger dan bij Third Day Of A Seven Day Binge een tamboerijn ter hand nam, als ware hij een slecht zangeresje uit een doorsnee covergroepje, dan werd het gewoon zielig.

Waarschijnlijk getormenteerd door het lauwe publiek, en misschien ook wel door zijn eigen slappe vertoning, legde Manson dan het concert stil omdat hij “a red light” opmerkte in het publiek. Hij riep op om de persoon “a punch in the face” te geven en stond uiteindelijk bijna 10 minuten een enerverende monoloog te geven en zich op te winden over het feit dat wit licht mooi is en dat hij rood licht haat. Triestig om een rockster van zijn formaat zo zijn eigen show volledig om zeep te zien helpen.

We kregen op het einde van de set nog We Know Where You Fucking Live en Beautiful People op ons bord. Er ontstond zelfs nog even een moshpit, hoewel bij ons de vraag rees of dit uit plezier of eerder uit frustratie was. Met de Eurythmics cover Sweet Dreams (Are Made Of This) kwam er toch nog een leuk momentje. Maar toen weer opnieuw frustratie bij leadzanger Manson toen het publiek niet inging op zijn vraag om de armen de lucht in te gooien.

Het bisnummer van dienst, hoewel niet duidelijk en niet gevraagd door het publiek bleek Irresponsible Hate Anthem te zijn. Na het nummer (en een set van nauwelijks 80 minuten) werden de zaallichten direct aangeknipt en was er nauwelijks een echt applaus hoorbaar. Een avond om snel te vergeten dus, en een rockster die zich misschien eens moet bezinnen of hij op zijn 48e nog geschikt is om deze muziek live op een podium te blijven brengen.

Krijg het laatste FrontView Magazine nieuws in je Facebook nieuwsoverzicht:

Praktische informatie

Artiest / titel:: 
Marilyn Manson
Datum: 
02/12/2017
Locatie: 
Vorst Nationaal
Meer over