Het is al lang geen geheim meer dat Lady Linn een bijzonder rijk, warm stemgeluid heeft, dat ze heel wendbaar kan gebruiken. In alle mogelijke verschillende stijlen komt ze tot haar recht.
Dat bewijst ze nogmaals in haar nieuwe ‘trilogie’, een reeks van drie EP’s - ‘I’m Fine’, ‘Nocturne’ & ‘Sea of Trees’ - die elk hun eigen verhaal vertellen. Naast de unieke stem van Lady Linn – haar instant herkenbare bijzonder rijke, warme stemgeluid – spint er zich ook nog een andere rode draad doorheen de 3 EP’s: Linn kan haar diepe affiniteit met de jazz, de soul en elektronische dance niet verbergen, en ook tekstueel zijn er verschillende leitmotive; alle songs zijn vanuit haar persoonlijke ervaring geschreven. Lady Linn is een songwriter die steeds vanuit emotie werkt, en dat voel je: de tederheid binnen het gezinsleven, de melancholie, het genieten van het alleen zijn in de natuur, en (niet onbelangrijk) de magie van de dansvloer.
Daarnaast zit er ook een duidelijke evolutie in de trilogie. De arrangementen gaan van een sober, uitgepuurd quasi helemaal elektronisch geluid van de JX-03 van Linn op de eerste EP met mooie bijdrages van Gustaph en Gregory Frateur en producer Frederik Segers naar een vollere klank van full band op de volgende EP’s. Een organische, energieke sixties klank op ‘Nocturne’ met glansrol voor haar partner en bassist Filip Vandebril en partners in crime : The Magnificent Seven, Frederik Heirman als arrangeur en Jan Chantrain aan de knoppen en dromerige en warme analoge synths van Joris Caluwaerts op ‘Sea of Trees’.
De eerste EP heet ‘I’m fine’. Over de titelsong vertelt Linn: ‘Ik heb dit lied geschreven terwijl ik dacht aan mensen die afscheid nemen van het leven en hun geliefden in hun laatste momenten, alleen en geïsoleerd als gevolg van Covid. Als degene die op het sterfbed ligt de achterblijvers troost door hen te zeggen: I’m fine, wordt het een lied van hoop en aanvaarding, een rustgevend lied van liefde, of niet, want we kunnen nooit zeker weten of iemand echt de rust heeft gevonden als hij dat uitspreekt.
Ze zingt de song in duo met Gregory Frateur (zanger, componist en performer bij Dez Mona, maakt ook deel uit van het collectief B.O.X., met wie hij onlangs het project LUCY lanceerde in De Singel). Een andere song, ‘Clouds’, is from scratch geschreven met Gregory. Ze werkt graag samen met hem, omwille van de melancholie in zijn stem, omwille van het belang dat hij hecht aan sterke teksten. Linn leerde Gregory kennen door de tour ‘Murder Ballads’ en er was onmiddellijk een muzikale klik.
Wat het alleen zijn betreft: alle songs van I’m Fine zijn geschreven tijdens de eerste lockdown. Linn voelde zich niet bijzonder goed in die tijd, en haar JX3 Roland, en het beats maken met Ableton brachten soelaas.
Om te besluiten kunnen we alvast zeggen dat Linn een veelzijdige trilogie heeft neergezet, waarin ze put uit een grote diversiteit van invloeden, waarin ze op een eigentijdse, originele manier graaft in de muziekgeschiedenis. Ook op de productie heeft ze duidelijk haar stempel gedrukt. Zowel bij de EP ‘I’m Fine’ als bij ‘Nocturne’ was ze co-producent. Linn heeft een unieke stem in het muzieklandschap, een stem die we moeten koesteren.
Check de EP HIER.