Alles hangt met alles samen. Niet alleen in het grote plaatje - politiek, cultureel, sociaal,... - maar ook in de kleurrijke wereld van Karen Willems. Een levenslange zoektocht naar betekenisvolle ervaringen via geluid leidde al tot de cruciale Terre Sol-reeks, vier tapes die uitgebracht werden in 2020. Uit die vruchtbare bron werd Grichte (2022) geboren. Dat was niet enkel een dubbel-lp die Willems toonde als de originele verkenner en toegewijde bandleider die ze is, maar ook haar sterkste statement tot nu toe.

Terwijl de eerste (solo) helft van dat album al een vervolg kreeg via K A A P M I J (2023), nog een tape die liet voelen dat er nog heel wat terrein te ontdekken valt, bouwt Juju verder op de tweede helft van Grichte, met muziek van het Terre Sol Four-kwartet: Willems’ stem, drums, percussie, toetsen en field recordings aangevuld met de saxen van Marc De Maeseneer, Vincent Brijs en John Snauwaert. Grichte bewoog van introspectieve exploratie naar expressionistische riffrock en semi-dadaïstische avantgarde. Op Juju graaft het kwartet nog dieper en zijn de resultaten nog fascinerender.

Een van de vele sterktes van Willems’ recente werk is dat het gedreven artistiek experiment combineert met een toewijding aan bredere socio-politieke thema’s. De artieste wil in dialoog gaan met haar omgeving, stuurt uitnodigingen uit tot verbinding en deelname, mét een oproep om onze verantwoordelijkheden na te komen in deze hectische, egocentrische tijden. De vluchtelingencrisis is thema, ecologisch bewustzijn een ander. Je kan de waarschuwing die verscholen zit in “Voor De Stranden Verdrinken” niet negeren. De dingen moeten veranderen.

Juju blijft inzetten op avontuur, maar deze keer voelt de muziek nog zelfzekerder, diverser en krachtiger aan. En als de opener zijn urgente boodschap in de verf zet met een kloppende puls en sirenes, dan gaat “Tako Deli” verder met weelderige vocale arrangementen, ronkende saxen en meeslepende melodieën. Wat volgt hakt erin met overgave en consistentie: “Nuuki” is even dense als aanstekelijk, terwijl “Fuzzy Williams” Ellington-weelde combineert met Swans-epiek.

En er is meer, veel meer. Het excentrieke en het speelse (“The Woo Woo Room, Dance Back In Style”, “In Open Veld”) gaan hand in hand met smeulende oefeningen in spanning en ontlading (“Koortsdromen”) en een aanstekelijke oproep tot connectie in asociale tijden (“Come Vai”). Gastbijdragen van Nabou Claerhout, Kapinga Gysel, Esther Lybeert en Filip Wauters verrijken het groepsgeluid aanzienlijk. Wanneer je bij afsluiter “When Daytime Lands” belandt, neemt Willems je mee op een korte reis langs het onwerkelijke soundscape-land dat ze eerder al verkende.

Kortom, Juju is de logische volgende stap en Willems’ meest consistente release tot nog toe. Het is verdomd catchy, zorgvuldig geconstrueerd, heeft een knoert van een impact en is toegankelijker dan ooit. Het is het geluid van een artieste op de piek van haar kunnen, die haar bereik blijft uitbreiden en dieper graaft met bakken gretigheid. Het is niet zomaar intrigerend, het is inspirerend.

Luister HIER

LIVE
18/05, Lokerse Jazzklub
11/07, Gent Jazz

Krijg het laatste FrontView Magazine nieuws in je Facebook nieuwsoverzicht:

Meer over