Perfume Genius - Gent Jazz 2016

Op de laatste dag van deze lustrumeditie toonde Gent Jazz nog maar eens waarom je ook volgend jaar maar beter een plaatsje in de concertagenda vrijhoudt. Laat je daarbij vooral niet afschrikken door de naam. Gent Jazz is allesbehalve een elitaire bijeenkomst voor kenners van het meer hermetische genre. De idyllische setting, de beproefde organisatie en bovenal de eigenzinnige line-up, het draagt allemaal bij tot het unieke karakter van dit festival. Los van hype en trends lokt Gent Jazz een erg heterogeen publiek, enkel verbonden door een luisterend oor en een open geest. Alles cool en chillax daar in de Bijloke.

Carate Urio Orchestra

Chill? Dat was zaterdag even zonder de opener gerekend. Als aanzet liet het ensemble dadelijk een heuse pletwals door de tent donderen. Een supercel van noise raast hierbij over de koppen, de nog beperkte aanwezigen achterlatend met een gevoel van verbijstering en een welgemeende WTF. Weerbarstig is het allemaal, de eerste minuten. Gelukkig zijn die van Carate Urio nog de kwaadste niet. Ze schudden je gemeen wakker en eisen onverdeelde aandacht, maar geven er ook heel wat voor terug. Haast filmische soundscapes met hier en daar zachte en meerstemmige vocalen. Of een intrigerend soort van epische ambient. Maar verwacht zelfs bij deze passages niets loungy, denk eerder aan een humeurige Aphex Twin die Cinematic Orchestra met een kettingzaag te grazen neemt. Om daarna zelf sussend en wiegend de amorfe spaanders ervan weer tot iets nieuws te boetseren. Ineens een etnische toets, een plukje noise, opzettelijk afgezet tegen een moment van stilte (!), het komt verbazingwekkend mooi samen tot een betekenisvol geheel. Met zichtbaar plezier gidsen zeven jazztalenten je door hun ambitieus project. Secuur, strak en vet, zoals ook te horen op hun jongste album Ljubljana.

Eefje de Visser

Tekenend voor de eclectische, soms provocerende programmatie van Gent Jazz mocht Eefje de Visser daarna het hoofdpodium opdartelen. Voor haar was de tent nu al aardig volgelopen en van bij het eerste nummer bleek waarom. Want Eefje speelt Pop. Mooi, breekbaar en afgerond. Dromerige songs waarover verdomd goed is nagedacht. Nederlandstalig, persoonlijk en tegelijk open voor allerhande urban invloeden, alles samengeknutseld tot een vederlicht en twinkelend resultaat. Ook de band laat zich hierin niet onbetuigd. Eefje de Visser is live een geolied collectief dat geroutineerd en unisono de overtreffende trap van gepolijste, intelligente pop aflevert. Haast onverdeeld vindt een enthousiaste tent dit leuk. Een enkele cynicus in mijn buurt mijmert nog iets over palingpop. Een overtrokken en wat al te korzelige typering natuurlijk, maar nu we toch ichtyologisch bezig zijn, heb ik het zelf ook eerder voor stekelbaarsjes.

Perfume Genius

Ter situering had ik al wat biografische wetenswaardigheden naast een paar muzikale referenties neergepend om Perfume Genius voor iedereen te duiden. Maar ik zal er niemand mee vermoeien. Omdat het er uiteindelijk toch niet toe doet. Laat ons gewoon volstaan te zeggen dat Mike Hadreas, de man achter de moniker, in diverse opzichten al een grillig persoonlijk parcours heeft afgelegd. Vanuit deze, op zijn zachtst gezegd, vrij individuele achtergrond maakt de man liedjes en brengt deze geregeld ook live. En dat laatste is een bevreemdende ervaring. Een iel mannetje in een kraakwit outfitje sluipt het podium op. Met een dun stemmetje stamelt hij een minimale begroeting in de microfoon. Je merkt zijn opluchting als de band Gay Angels inzet, een duidelijk houvast in zijn aanloop tot meer zekerheid. Aarzelend kunnen er voorwaar een paar schuchtere danspansjes af, een soort androgyn heupwiegen waarbij de woorden camp en pastiche je spontaan door het hoofd schieten. Maar Perfume Genius is zoveel meer dan labeltjes. Terwijl hij aan een moordend tempo de ene parel na de andere op je blijft afvuren, vormt zich gaandeweg het besef dat ‘gevoelig’ geen vies woord hoeft te zijn. Of dat songschrijverij niets van doen heeft met een ambacht van formats, maar in de beste der werelden slechts stoelt op een oefening in authenticiteit. Bij elk nummer wordt het applaus warmer. Het verlegen ventje recht het kopje terwijl hij je deelachtig maakt aan steeds meer deernis en opgekropte woede. Vast van stem priemt Mike nu met franke ogen het publiek in. Een gelouterd man grijpt je telkens weer naar de keel en schopt je met elke song pijnlijk hard in zuidelijker delen. Hier staat nooit een meelijwekkende huilebalk, maar een mijnheer die in al zijn naakte kwetsbaarheid toont dat de rauwe expressie van echte rock wars is van decibels en goedkoop machismo. Een indrukwekkend performer, ondanks zichzelf. Ga hem zien.

dEUS

Its’s complicated. Zo omschrijf je misschien best de knipperlichtrelatie die ik met dEUS heb. Ruim twee decennia scheiden de initiële coup de foudre bij onze eerste ontmoeting tot het punt waarop ik kon zeggen dat het me allemaal nog weinig deed. Diepe meningsverschillen lagen aan de basis van ons uiteengaan. Ik was blij met de dEUS die ik had, zelf vonden ze het tijd voor nieuwe, kunstiger dingen en het ontplooien van andere ambities. Andere interesses, andere vrienden, enfin je weet hoe die dingen lopen. Maar iets dat zo’n diepe indruk heeft gemaakt, blijf je dan soms toch nog een beetje volgen. In den duik, omdat je toch graag wil weten hoe het ermee gaat en omdat er altijd nog dat sprankeltje hoop op een moment van inkeer is. En dan kom je ze ineens weer tegen.

dEUS posteerde zich zaterdag gewoon stil op een krukje voor een gordijn. In tegenstelling tot de voorgaande acts hier echter geen moment van schroom. dEUS twijfelt niet. Ook niet als ze er met de branie hen eigen voor kiezen om, nog maar eens, iets anders te doen. Ook al was dit de laatste halte van hun Soft Electric Tour, makkelijk zag het er allemaal niet uit. Een zittend, atypisch publiek voor je winnen met gestripte, toned-down versies van een handvol nummers, er zijn eenvoudiger dingen. Zeker als je het winnende lot van een Best Of verwerpt en enkel de tracks zoekt die het meest gebaat zijn bij deze minimalistische aanpak.

En dan toont dEUS nog maar eens waarom we het allemaal blijven pikken. Omdat ze groots en op hun best zijn als het enkel om de hoofdzaak gaat. Als ze samen, als band, hun ding mogen doen op een podium als dit. Rasmuzikanten waar het spelplezier en de verstandhouding vanaf spat. En bovenal omdat ze door de jaren toch echt een dikke cataloog machtige songs bij mekaar geschreven hebben. Gent Jazz hoort, ziet en voelt deze dingen. Als het echt goed is, behoeft erkenning geen instant herkenning. De mensen sluiten dEUS in de armen. Het voelt goed van beide kanten. Ook Barman en de zijnen tonen hun erkentelijkheid met een gulle toegift. Emotie op en voor het podium, zo zien we het graag. Een persoonlijke afsluiter die kan tellen.

Wat denk je dEUS, zullen we nog eens afspreken?

- Raf Baeyens -

Krijg het laatste FrontView Magazine nieuws in je Facebook nieuwsoverzicht: