2026 wordt het definitieve eindjaar van de iconische Belgische metalband Channel Zero. Na decennia vol ijzersterke live-shows, tijdloze metal-anthems en een enorme invloed op de Vlaamse (en zelfs internationale) muziekscene, neemt de Channel Zero definitief afscheid.
Binnen exact één jaar, op 5 december 2026, zal Channel Zero hun allerlaatste grote arena-show spelen in de Lotto Arena: ’The End Of An Era: The Final Arena Show’.
Deze show wordt het summum en de ultieme bekroning van hun carrière: één finale, monumentale avond waar ze voor de allerlaatste keer in volle glorie het grote podium zullen betreden. Het belooft een onvergetelijk afscheid te worden en bovendien een laatste kans voor fans om deze legendarische band live op het grote podium van een arena mee te maken.
Frontview Magazine keek daarom afgelopen dinsdag in bar Epoque Berchem samen met frontman Franky De Smet-Van Damme achterom, maar ook naar Franky’s toekomst die door toevallige momentums zomaar kan bepaald worden.
Heuglijk nieuws voor de Channel Zero-fans, een allerlaatste grootse arena-show in de Lotto Arena op 5 december 2026. Met een dubbel gevoel, Good News maar toch The End?
“De parking komt af naar Antwerpen! (lacht). Het is zeker tof nieuws. Oorspronkelijk was het idee om enkel in de AB af te sluiten omdat het daar allemaal begon. Ondertussen is de AB 3 keer uitverkocht. (10,11 en 12 dec 2026). Ik ontmoette Sam Perl van Gracia Live tijdens mijn DJ-set en hij kwam aandraven met het idee om een extra uitdaging aan te gaan in de Lotto Arena.”
Die allerlaatste arena-show, dat moet er toch boenk op zijn hé.
“Onlangs zag ik een concert van Electric Callboy in de Lotto Arena en ik stond versteld van de visuele show, dus we mogen zeker niet onder doen volgend jaar. We staan zelf in voor de visuals en proberen met iets uniek uit te pakken zoals tijdens onze Acoustic Unplugged Tour waarbij een arend visueel in de zaal rondcirkelde.”
De band heeft dus de nodige impact op de visuals.
“Ik vind het onze taak om de mensen met een goed gevoel naar huis te sturen. Zo ook ondervonden we het zelf na een show van AC/DC in de jaren ‘80 en ‘90. Wat een show, wat een geluid! What the Hell! Het is een extra kostenplaatje voor ons, maar we investeren er graag in. De mensen betalen er immers dure tickets voor.”
De laatste shows, dus tijd om achterom te kijken. Herinnert u zich nog het gevoel bij de release van de eerste single en het debuutalbum ‘Channel Zero’ in 1991?
“Eigenlijk hebben we toen geen single uitgebracht maar een demo, dewelke als warme broodjes verkocht en 11 maanden later tekenden we bij het Duits label Shark Records. We waren steeds blij met de verkoopcijfers, al ging de communicatie in die tijd zeer traag zonder internet. In 1994 zijn we dan via Independent Record Store Rough Trade terug in België beland en met het uitbrengen van het 3e album ‘Unsafe’ is het pas écht ontploft.”
Jullie speelden ook op het legendarische dubbelfestival Rock Torhout-Werchter 1995.
“Metallica was 2 jaar voor ons daar gepasseerd en metal bleek toen ook in de smaak te vallen bij dat publiek. In 1995 moest we last-minute invallen voor de band Live, waarvan de zanger ziek was.
We kwamen net terug van een toer waar we een beetje op onze bek gingen. We moesten betalen voor een toerbus en blijkbaar was er geen geld genoeg. De helft van de toer was al afgelast maar dat wisten we niet. Er werd ons weer gesuggereerd om op de grond te slapen in de bus en wij hadden al vijf jaar héél wat meegemaakt. We hadden al letterlijk en figuurlijk tussen de ratten vertoefd. In kelders, zetels en camionetten geslapen…
Wij dachten bij onszelf, we gaan doodop zijn in een bus zonder slaapgelegenheid. De daaropvolgende woensdag belde Herman Schueremans me voor Torhout Werchter. Ik moest mijn fax maar paraat houden met voldoende papier want er zou véél uitkomen, aldus Herman. Ik had zelfs niet door dat Torhout Werchter 2 shows waren.
Ik was wereldvreemd want een krant lezen deed ik niet.(lacht) Ondertussen haalden we wel de voorpagina’s van de kranten met de kop ‘Deus en Channel Zero op Torhout Werchter’. Tot dan kende kende geen hond ons hier. We beeldden ons in dat we bekogeld zouden worden met tomaten. ‘People gonna hate us’, was letterlijk ons doemscenario. Iedereen van de band vroeg aan mij: waarom heb je er nu ‘ja’ op geantwoord? Ik dacht dat we het wel konden gebruiken na die down-sfeer tijdens de voorbije toer. Binnen de 6 maanden hadden we een gouden plaat. Zonder dat verhaal, doe je dat niet.”
Als ik het allemaal zo hoor, kun je toch stellen ‘doel bereikt’?
“Op die momenten besef je het eigenlijk niet en ondertussen is de trein maar blijven gaan. Onze 3e plaat werd gemixed in New York in samenwerking met Michael Barbiero. (album Guns N’ Roses,’ Master Of Puppets’ van Metallica) ’s Nachts werd de live-plaat van Aerosmith gemixt, overdag die van Channel Zero.
Het ging ons voor de wind, we toerden met Megadeth en Kiss, totdat onze drummer Phil Baheux met het Hollands lief van Gene Simmons ging lopen. Na ons voorprogramma van Kiss in Den Bosch (NL) werden we daarom subtiel aan de deur gezet en werden onze toegangspasjes afgenomen. Maar Phil had er wel een lief bij. Ik zei nog: ‘Phil, had je niet kunnen wachten tot na onze concerten?’ “ (lacht)
Het gaan samenwerken met internationale muzikanten, hoe voelde u zich daarin?
“Ik was toen de enige Vlaming bij Channel Zero. De band was een mengelmoes van nationaliteiten en talen. We hebben toen voor Mikey Doling gekozen omdat hij de sfeer van Channel Zero goed snapte en hij was het gewend om met druk om te gaan. We hebben 20 gitaristen getest, maar 19 van de 20 faalden omwille van de stress. We wilden terug een band met een toffe vibe. Het kan technisch perfect zijn, maar het geheel moet kloppen. Binnen een band moet je elkaar gaan vinden, het is altijd een zoektocht.
Als je nooit springt, weet je niet of je kan falen. Vangt uwe parachute u op of ga je op uwen bek?
Op een gegeven moment was ik werkzaam bij Meyer Sound en volgde een opleiding in San Francisco, terwijl de vulkaan Eyjafjallajökull in 2010 uitbarstte. Ik vloog naar LA om bij Mikey 2 dagen te gaan feesten. Door vluchten die gecancelled werden, verbleef ik al snel 1 maand in LA. En zo hebben we onze 1ste plaat gemaakt. Was er een plan om een nieuwe plaat te maken? Eigenlijk niet, maar door de omstandigheden wel. Een plaat die er zonder de uitbarsting waarschijnlijk nooit was gekomen.”
Soms heb je geen vat op de dingen en word je gestuurd door toevalligheden en gebeurtenissen.
“Voor we het wisten hadden we een nieuw album en stonden we op Werchter en Graspop. Plots was ik genoodzaakt om 4 maand verlof te nemen bij Meyer Sound, waar ik de enige verkoper was voor België en Luxemburg. Niet evident, mijn baas is toen zeer mild geweest.
In 2013 is Phil overleden en dient het verhaal volledig herschreven te worden. Drummer Seven was zijn opvolger , een onwaarschijnlijk straffe drummer uit Stockholm. In het begin toch wel een challenge met een annex ADHD-verhaal. ”
Zou het zich weer kunnen voordoen, volgend jaar een toevallig momentum dat u ongepland in een bepaalde nieuwe richting duwt?
“Dat kan. Moesten ze morgen mij iets aanbieden in Frank Sinatra stijl, ik zou het misschien wel overwegen maar het moet wel kloppen! Ik heb nooit in mijn leven vooraf een groot plan uitgestippeld.”
Het album ‘Best Of 30 Years Channel Zero’, pik uw favorieten er eens uit.
“ ‘My Self Control’ dat over mijn moeder gaat en ‘Masterminds’ over mijn vader. In een aantal songs van de eerste platen was het een vorm van miserie van mij afschreeuwen. Het was geen businessplan hoor! Voor mij was het de logica zelf dat die lyrics waren wat ze waren.
Ik ben nooit beginnen zingen om af te rekenen met iets, zoals bij mijn pa, wel wou ik het gevoel van onmacht en frustratie kwijt.
Het album ‘Stigmatized for Life’(1993) gaat over mezelf en is alleszins een uitlaatklep. De dood van mijn moeder maakte van mijn leven een rollercoaster de jaren nadien.”
Hoe ging het eraan toe binnen de band?
“Begin jaren negentig hadden we continu ruzie onder elkaar. Ik lach er altijd mee, maar op podium lukte het ruziën niet meer want de muziek stond te luid! Contradictorisch konden we elkaar de gordijnen in jagen, maar mét resultaat in de band. Iets heel bijzonder, er was een extreme competitie, maar daaraan gekoppeld ook een extreem resultaat, zodat we piekten. Het was de saus die ons gebonden én gebroken heeft. Ik weet één ding: normaal is moeilijk voor mij, maar eigenlijk voor alle bandleden. Een absurde combinatie van factoren, mensen hadden schrik van ons. “
Is de authenticiteit altijd bewaard gebleven in wat jullie deden, met de onvermijdelijke invloeden van externen en labels?
“In zekere zin wel. De Duitse producer Ulrich Posselt gaf onze eerste plaat een unieke sound. Gelukkig werd de plaat gemixt zonder ons. Oorspronkelijk gingen we het album mee mixen, maar plots werd het afgewerkt opgestuurd en de mix was ondertussen al gebeurd. Eerlijk gezegd, het was dé redding voor ons, misschien hadden we anders toen al gesplit.
De sound was minder heavy dan we in gedachte hadden, maar nu is het voor vele die-hards een cultplaat geworden in Europa. Zonder die producer hadden we het album misschien om zeep geholpen door gebrek aan ervaring.”
En zo misschien onbewust een nog breder publiek aangesproken.
“We waren veel toegankelijker, al hebben we daar binnen de groep ook weer veel discussies over gehad. Het bleek in ons voordeel en nadien waren we wel fier op ons album.”
U zei ooit: “It’s been a hell of a ride, maar Channel Zero heeft me veel gegeven als mens én als artiest.”
“Wat ik geleerd heb: alle neuzen in dezelfde richting blijven houden, it’s a job! Wanneer nieuwe bandleden zich vervoegen, moet steeds een vertrouwen opgebouwd worden.
Zo stond ik in het begin, na Phil zijn overlijden, zeer ongemakkelijk op het podium met Seven achter mij, zoals in Club 69. Technisch was Seven perfect. Toen hij aankwam had hij alles uitgeschreven op partituur. Het eerste nummer live toen,‘Passenger’, heb ik totaal verknoeid. Het was mijn fout. Ik was even de structuur kwijt.”
Tattoo’s zijn onomwonden verbonden met metal bandleden. Zijn er Channel Zero sporen te bespeuren?
“Mijn eerste tattoo (1995) was het Channel Zero logo op mijn rug. Tramp stamp! (lacht uitbundig) Oh my God! We waren in LA om een clip op te nemen en de vraag werd gesteld wie zich wou opofferen om een tattoo te laten zetten voor de opnames.”
Het hoort bij metal en het levert ook nog eens mooie plaatjes op voor de concertfotografen.
“Gek genoeg toon ik mijn tattoo’s nooit op het podium. Seven is daarin wel een kampioen.”
Het arriveren op een venue, is dit thuiskomen in uw habitat? Een massa materiaalboxen, muziekinstrumenten, speakertorens, eindeloze dikke zwarte kabels waar je nog eens over kan struikelen.
“Jazeker, ik heb trouwens nog systemen verkocht in het verleden. Als je al dit materiaal niet zou hebben, lukt het gewoon niet. Zo blijf ik bij het verhaal, 99 db is te weinig, 102! Als je dat niet doet kan je uw buikgevoel verliezen alsook het gevoel van de basdrum. Voor mij zeer belangrijk. Zo is de kracht van het geluidsysteem op Werchter ongezien en uniek. Als ge daar als zanger uw verhaal meester zijt, is het een plezier om die power te voelen. Ik kan het niet uitleggen, je moet er staan om het te voelen.”
Een soundcheck in een lege venue kan zeer bijzonder klinken, en op festivals kunnen de natuurelementen een extra stempel drukken. (wind en regen)
“Akoestiek is een raar beestje hoor. Het is als een schip besturen bij 6 Beaufort. We moeten naar ‘daar’! Of we gaan naar ‘doar’! Blijf maar draaien aan dat stuurwiel.” (lacht)
Hoe staat u eigenlijk on stage?
“Ik heb de gewoonte weinig aandacht te hebben voor wat er allemaal gebeurt voor mij, omdat het mij teveel afleid. We krijgen wel geen teddybeertjes toegesmeten, soms wel andere dingen! Eens ik aan het optreden ben, zit ik in mijn trip en het enige wat mij dan bezighoudt is, ‘ze mogen niet weglopen’ en dat kun je het best waarnemen aan de uithoeken van de zaal. Als je die verliest, ben je niet goed bezig. Het is mijn taak om de vibe erin te houden. Ik heb niet zoveel tijd om na te denken. Je ziet heel veel, maar je kan er niet bij stilstaan tenzij er iets urgent gebeurd in het publiek.”
Het mooiste albumcover van Channel Zero? Ik weerhoud al 2 pareltjes, ‘Unplugged’ & ‘Exit Humanity’.
“Ik ben geneigd om ze allemaal mooi te vinden. Bij ‘Black Fuel’ is het een echte foto van een Skull. Er is altijd veel tamtam geweest rond de keuze van albumcovers binnen de band. Soms bleef dit aanhouden zodat soms de releasedatum in het gedrang kwam.
Nu kan ik er terug om lachen. Eigenlijk beschouw ik het nu als een organische kracht om te durven bouwen. Durven in vraag te stellen.”
Veel succes met de allerlaatste show!
Show is op zaterdag 5 december 2026, en de ticketverkoop start nu zaterdag 6 december 2025 om 10u via gracialive.be.
