Thalien Claes

Zoals elk jaar de traditie is, opent de weide de avond voor het festival van start gaat. Wat wel nieuw was, was dat er dit ook jaar bands al optredens gaven. Vorige jaren was er enkel het openingsfeest in de Boiler Room, dit jaar was het dus anders. Op woensdag om 16u ging de weide open voor iedereen die een combiticket of een donderdagticket had. Omstreeks 16u45 ging de eerste dj van start in de Dance Hall, terwijl om 17u de eerste band, Soldier’s Heart, begon in de Castello. Zelf heb ik die avond enkel Tourist LEMC, Novastar, The Whatevers en 2manydjs live gezien, maar dit was nog maar een voorbereiding op de volgende dag. Dat het woensdagavond nog een zwaar feestje is geweest, wordt nog maar eens bevestigd door de vele kleine oogjes die ik zie op donderdagmiddag.

Mijn festivaldag begint om 13u15 in The Shelter waar John Coffey speelt. Deze band kwam 2 maanden geleden nog in het nieuws toen zanger David een vliegende beker bier uit de lucht opving en leegdronk, en mocht op donderdagmiddag spelen voor een toch wel behoorlijk volle Shelter. Hierna nam ik even de tijd om aan de kant van de Shelter eens rond te kijken wat er allemaal in de buurt was. Tot mijn grote vreugde kwam ik terecht in de Food Wood. Dit is nieuw sinds dit jaar en wordt door Pukkelpop zelf omschreven als “ de lekkerste foodtrucks van het moment in het groenste hoekje van het festivalterrein.’ Ik moet toegeven dat ik op donderdag niet verder ben geraakt dan het nachokraam van Willy Nacho. Ik was zo gelukkig dat ik na mijn aankoop gewoon ben teruggedraaid naar het festival. Op vrijdag zou ik ontdekken dat deze hoek nog veel meer te bieden had.

Het volgende optreden op de agenda was Chunk! No, Captain Chunk!. Deze Franse jongens kunnen het best omschreven worden als ‘dansbare metalcore’. Ook hier was redelijk wat volk en gefeest werd er zeker en vast. Zanger Bertrand vond het een hele eer om dit festival te mogen spelen, omdat ze er al lang van droomden en bij deze is die droom ook uitgekomen. Weer even tijd om het terrein ontdekken. De volgende halte was Baraque Future. Dit deel van de wei was een minifestival op zichzelf en is 100% duurzaam. Hier zag ik de Ierse singer-songwriter Bry spelen. Tot dan had ik nog nooit van deze artiest gehoord en ik was niet de enige. Hoewel hij volgens Facebook toch redelijk populair is, stond er zo goed als geen volk naar hem te kijken.

Van singer-songwritermuziek naar stevige poppunk. In de Shelter begon The Story So Far tegen de avond aan hun set. De laatste keer dat ze in ons land waren, verkochten ze Kavka uit en opnieuw was er heel wat volk dat naar deze mannen kwam kijken. Ze brachten recent hun nieuwste album uit en ook hiervan werden er enkele nummers gespeeld. De set was stevig en het enige minpunt was naar mijn mening het rustige nummer ergens in het midden van de set. De sfeer die er ervoor was, was 3 minuten ver te zoeken. Dit maakten ze dan weer goed door de nummers die erna werden gebracht. Iedereen ging bezweet, maar gelukkig naar buiten.

Wachten op het volgende optreden in de Shelter... De Duitse band Beatsteaks zou namelijk spelen. Deze punkrockers zijn al sinds 1995 bezig, maar ik ontdekte ze pas een 6-tal jaar geleden toen ik 15 was. Ik heb ze nooit live gezien, dus hun set op Pukkelpop was de perfecte kans. En blij dat ik ben dat ik ben gaan kijken. Voor mij was dit zeker en vast de tofste set dat ik die dag heb gezien. Er was niet immens veel volk, maar wat een sfeer!! Zanger Arnim sprong na het eerste nummer al van het podium recht het publiek in en is daar zo goed als heel de set al dansend/zingend/crowdsurfend gebleven. Als deze mannen nog eens terugkomen naar Belgïe ben ik zeker van de partij.

Ook na Beatsteaks bleef ik in de buurt van de Shelter hangen, want Architects was de volgende band. Deze mannen stonden in maart nog in Trix met een bom van een show en de verwachtingen lagen nu hoog. Gelukkig stelt een band als deze nooit teleur. Architects is één van de strakste livebands die ik ken en vanaf de eerste seconde hadden ze dan ook het publiek helemaal mee. Hun set was een mix van oude, maar vooral ook nieuwe nummers en werd gesmaakt door de fans.

En dan was het eindelijk zo ver. De band waar ik, en waarschijnlijk vele anderen, al naar uitkeek sinds bevestigd was dat ze kwamen: Linkin Park. Hun set bestond uit vanalles: oude nummers, nieuwe nummers, Fort Minor songs, elektronische overgangen,… In principe voor ieder wat wils, maar ik hoorde toch veel mensen klagen over “hoe deze band veranderd was en hoe ze vroeger beter waren.” Ik vind de oudere Linkin Park ook beter en ben ook niet echt fan van al de elektronische stukken die er nu tussensteken, maar hun show op zich zit straf ineen en je kan moeilijk anders dan blijven kijken naar de set. Aandacht van de volledige weide krijgen ze echter alleen bij de hits ‘Numb’, ‘In The End’ en ‘Faint’.

Mijn eerste dag Pukkelpop afsluiten deed ik deels in de Wablief?! met Zornik en deels aan de Main Stage met Rudimental. Zornik mocht afsluiten voor een volle tent en Rudimental voor een volle weide. Voor mij zat deze dag er om 2u op, maar de echte feestbeesten konden nog tot 4u terecht in de Boiler Room om hun laatste restje energie op te dansen.

Krijg het laatste FrontView Magazine nieuws in je Facebook nieuwsoverzicht: