Vele jaren terug waren wij zeer verast en meteen gegrepen door het pure energieke punkgeluid dat Cosmic Psychos live wist te brengen. Hun debuut was dan ook om duimen en vingers van af te likken. Ik was dan ook, samen met velen, benieuwd hoe ze vele jaren na datum zouden klinken.
Cosmic Psychos in De Casino voelde als een rechtstreekse tijdreis naar de rauwe energie van de late jaren ’80 en vroege jaren ’90, verpakt in een jubileumshow ter ere van hun 40-jarig bestaan. Bier, eenvoud en compromisloze rock-’n-roll stonden centraal in een uitverkochte zaal waar fuzz, zweet en meebrulrefreinen samensmolten tot één kolkende massa.
Ross Knight en co zetten meteen de toon met Pub, gevolgd door Nice Day to Go to the Pub, goed voor een eerste golf van herkenning en enthousiasme in de zaal. Vanaf dan was het duidelijk waar de avond naartoe zou gaan: rechttoe rechtaan, luid en zonder franjes.
Maar het waren vooral de klassiekers Rip and Dig, Go the Hack, Lost Cause en David Lee Roth die de zaal volledig deden ontploffen. De Casino veranderde in een dampend bier- en fuzzbad waar de wisselwerking tussen band en publiek op volle kracht draaide. Refreinen werden luidkeels meegeschreeuwd, pinten gingen de lucht in en er ontstond een collectieve roes van slam, beweging en pure overgave.
De band speelde daar zichtbaar op in met nonchalante charme en uitgesponnen, vettige solo’s die de chaos alleen maar versterkten. I’m Up, You’re Out (uit Blokes You Can Trust) klonk nog altijd even vuilbekkend en onweerstaanbaar, terwijl Dead in a Ditch uitgroeide tot een opzwepende meezinger. Het Ramones-achtige Toothbrush viel op door zijn strakke breaks en speelse swing.
Op het podium straalde vooral spelplezier. Ross Knight en John “Mad Macka” McKeering zaten zichtbaar in hun element, terwijl drummer Dean Muller de set met onafgebroken precisie overeind hield. De geluidsmuur die de band kenmerkt stond er: log, luid en onwrikbaar. McKeering liet bovendien zijn stempel gelden met rauwe, beestige solo’s en een aanwezigheid die evenveel rock-’n-roll als ironie uitstraalde — Westmalle en Duvel inbegrepen.
Zoals verwacht was het geluid massief: gierende gitaren, rammende ritmes en een allesoverheersende fuzzlaag die de zang net iets te vaak opslokte. Het past binnen hun stijl, al had de balans hier en daar iets scherper gemogen. Visueel bleef alles bewust minimalistisch: geen franjes, geen pose, enkel een podium vol bier en een band die doet waar ze al vier decennia goed in zijn.
Humor en absurdisme bleven nooit ver weg, met onder meer het bizarre Dead Roo en het speelse Fuckwit City, hier voor de gelegenheid vergeleken met Sint-Niklaas, als licht absurdistische uitbarstingen binnen de chaos.
Toch bleef het gevoel van muzikale honger deels hangen. De setlist speelde op veilig, en hoewel de klassiekers overtuigden, had er gerust meer ruimte mogen zijn voor materiaal uit hun vroege periode. Recente nummers zoals 10 Can Trip en het hele recente I Like Beer (van I Really Like Beer) wisten minder te beklijven, terwijl Can’t Come In (Fuck Off) opvallend afwezig bleef. Ook van bis nummers kwam niets in huis.
Maar ondanks die kanttekeningen bleef vooral één ding nazinderen: de energie. Dit was een compromisloze, luidruchtige en onweerstaanbaar eerlijke avond die moeiteloos terugkatapulteert naar een tijd waarin alles rauwer, eenvoudiger en luider mocht zijn — en waarin Cosmic Psychos nog altijd perfect op hun plaats staan.
Ben Nys